"Helaas pindakaas, voor jou geen team", nu speelt Wessel een WK in Amerika

Wessel Doorduin in actie tijdens een interland tegen Engeland. - Foto: KNVB Media

Er was een moment dat er geen team meer was voor Wessel Doorduin (24): een clubvoorzitter zei het hem recht in zijn gezicht. Nu, jaren later, staat hij op het punt om in Amerika zijn tweede WK met het Nederlands CP-voetbalteam te spelen. "Na zijn geboorte, hadden wij nooit gedacht dat hij internationaal zou worden", vertelt zijn moeder Cindy eerlijk.

Wessel is geboren met hemiplegie: zijn linkerarm en -been functioneren minder dan zijn rechterkant, en zijn linkerbeen is ook wat korter. De diagnose CP kwam pas een half jaar later. Op het veld uitte zijn beperking zich vooral in een fysieke achterstand: duels die hij niet kon winnen, een tempo dat hij niet kon bijbenen.

De eerste keer op het veld

Op zijn vijfde maakte Wessel via een paar proeftrainingen kennis met voetbal, op zijn zesde mocht hij er officieel mee beginnen. Niet heel vreemd binnen een voetbalfamilie: zijn vader en opa waren allebei keeper,en zelf koos hij aanvankelijk ook voor het doel, deels uit noodzaak.

"Ik werd op het veld weleens overlopen. Duels won ik niet altijd van leeftijdsgenoten, het spel was gewoon iets te fysiek voor me." Trainers en teamgenoten behandelden hem gewoon als ieder ander, herinnert hij zich, al had hij soms wel wat hulp nodig van teamgenoten.

Buitengesloten

Ik wilde er gewoon bij horen, geen buitenbeentje zijn

Rond zijn veertiende veranderde de situatie in het team. "Toen kreeg ik wat minder respect van anderen. Grapjes over schoenendozen om mijn schoenen, dat soort dingen", vertelt Wessel. "Zulke opmerkingen hadden misschien geen 100 procent impact, maar ik liep er wel een paar dagen mee rond. Dan lukte tijdens trainingen ineens niets meer, omdat die zinnen nog in mijn hoofd zaten."

Voor Cindy was dat een zware periode. "Je beschermt je kind, dus dat is altijd moeilijk. Ik kon het niet accepteren dat er zo tegen hem werd gedaan." Het dieptepunt kwam toen de club geen team meer voor hem had. "Er kwam een gesprek met de voorzitter, en die zei: helaas pindakaas, we hebben geen plek voor hem", vertelt Cindy. "Dat vergeet ik nooit."

Ze zocht steun bij Robin Janssen, de trainer die het gezin via het CP-voetbal al kende, en ging met Wessel op zoek naar een nieuwe club. Dat patroon herhaalde zich meerdere keren. "Op dat soort momenten heb ik overwogen om te stoppen", geeft Wessel toe. "Ik zag geen vooruitgang meer voor mezelf." Wat hem op de been hield, was zijn eigen doorzettingsvermogen. "Ik wilde er gewoon bij horen, geen buitenbeentje zijn."

Inmiddels speelt hij bij een club waar hij, in zijn eigen woorden, 'met open armen' is ontvangen. Zijn Oranje-shirt hangt in de kantine, wedstrijden worden gedeeld op de clubpagina. "Daar word ik gewoon gezien zoals ik ben."

De weg naar het CP-elftal

Wessel kwam via zijn revalidatiearts, die hem al vanaf zijn geboorte jaarlijks zag, in aanraking met CP-voetbal. Rond zijn elfde vertelde zij hem dat er ook een CP-voetbalteam bestond. "Over drie weken is er een talentendag. Ik zou me meteen inschrijven."

Op die talentendag in Papendal, in een trainingspak dat nog veel te groot was, ging voor hem 'een hele wereld open': voor het eerst zag hij leeftijdsgenoten met dezelfde beperking als hijzelf. Voor Wessel was het de motivatie om te blijven voetballen en de overstap te maken naar de defensieve achterhoede. Zo werden de keeperhandschoenen vervangen voor een slidingbroek.

Hij was nog te jong voor het Onder 15-team en kreeg eerst een afwijzing, maar twee weken later volgde alsnog een uitnodiging voor de eerste training in Zeist. Cindy herinnert zich vooral hoe haar zoon straalde. "Niet alleen voor hem, maar ook voor ons als ouder ging er een wereld open. Wij hadden nog nooit iemand gezien met dezelfde beperking. Laat staan dat hij uitkwam voor Oranje."

Vaste waarde bij Oranje

Een jaar lang reisde hij met zijn ouders elke woensdag naar Groesbeek om te trainen bij een talentenschool, onder begeleiding van onder anderen Robin Janssen en Tom Lange. In dat zelfde jaar speelde hij zijn eerste oefeninterland als jeugdinternational tegen Japan.

In 2022 viel Wessel net buiten de selectie voor het WK in Salou. Zijn kans kwam bij een drielandentoernooi in Engeland, waar hij in twee dagen tijd bijna drie volledige wedstrijden speelde. "Dat waren de wedstrijden van mijn leven." Toen een ploeggenoot geblesseerd raakte, hoorde hij van bondscoach Stefan Lockhoff dat hij moest starten. "Wessel, zorg dat je klaar bent, want je staat in de basis." Dat basisdebuut leverde hem een jaar later een vaste plek op richting het EK in Oristano, Sardinië. Voor Cindy zit daar een bijzondere herinnering aan vast. Vlak voor vertrek naar het EK in Oristano overleed haar schoonvader, Wessels opa, een dag voordat het toernooi begon. "Dat je dan toch je kind daar ziet staan, het volkslied hoort meezingen... dat zijn hele mooie, aangrijpende momenten."

Inmiddels is Wessel een van de meer ervaren spelers en probeert de jonge generatie voetballers te ondersteunen waar nodig. "Wessel is echt een teamplayer", zegt Cindy. "Dat is ook zijn gunfactor." 

Als gezin

Cindy en haar man kozen er bewust voor om Wessel zoveel mogelijk 'normaal' op te voeden, zonder dat zijn beperking leidend werd, precies zoals bij zijn zus. "We kijken naar wat hij wél kan, niet naar wat hij niet kan."

Dat hij zover zou komen, hadden ze nooit durven verwachten. "Hij heeft er ontzettend veel voor gedaan. Zelfs school heeft hij er weleens voor opzijgezet."

Haar boodschap aan ouders van andere kinderen met CP of hemiplegie: laat je kind vooral plezier houden, ook bij de reguliere club, en schaam je nergens voor. "Je kunt zomaar international worden."

Op weg naar Amerika

Als je hem zo ziet springen van geluk... dat maakt je gewoon supertrots

Nu staat het WK in Amerika voor de deur. De weken voor de definitieve selectie voor het WK in Amerika waren spannend. Na een zware nederlaag en een mindere training begon bij Wessel de twijfel te knagen. Toen eenmaal het selectiebericht kwam, was de opluchting compleet: 'Wessel Doorduin' stond op de lijst tussen dertien andere namen. "Ik sprong bijna in de sloot bij ons in de achtertuin. Zo blij was ik."

Cindy en Wessels vriendin Laura hadden, ietwat ondeugend, hun vliegtickets en accommodatie alvast geboekt. "We wisten dat het hem zou lukken Maar als je hem dan zo ziet springen van geluk... dat maakt je gewoon supertrots."

Wat het betekent om Nederland te vertegenwoordigen, kan Wessel bijna niet in woorden vatten. "Als ik geen beperking had gehad, was ik nooit bij het Nederlands elftal gekomen. Dat je ondanks je beperking voor je land mag uitkomen, dat is een moment dat niemand ooit meer van je afpakt."

Geslaagd is het WK voor Wessel maar op één manier. "Met de cup omhoog aan het einde van het toernooi. We hebben al twee keer brons gehaald. Nu moet er goud bij."

Terug naar het veld

Op de vraag wat hij zou hebben gezegd als iemand hem, op die allereerste training, had verteld dat hij ooit een WK in Amerika zou spelen, hoeft Wessel niet lang na te denken. "Die is gek. Wat leuk dat je dat zegt, maar dat gaat echt nooit gebeuren."

Aan een zesjarig kind met hemiplegie dat nu net begint met voetballen, heeft hij een simpele boodschap. "Blijf doorgaan. Blijf jezelf. Blijf genieten van het spelletje. De mooiste momenten komen dan vanzelf naar je toe."