Fanreizen naar eigen uitduels

Foto: phga.nl

We gaan vandaag terug naar 9 december 1964. Hadden we het een dag eerder over een voetballer met een naam die zo uit een gedicht had kunnen komen (Daaf Drok), ditmaal hebben we het over een speler die in een stripboek ontsproten had kunnen zijn. De man met de mooiste voetbalnaam ooit: Frits Flinkevleugel, held van DWS en FC Amsterdam.

De jeugd van Frits Flinkevleugel (op de foto rechtsonder) speelde zich af in hartje Amsterdam. Hij was een jongen van de club DWS, en maakte al op jonge leeftijd – hij was pas 16 – zijn debuut in het eerste team. De verdediger was een groot talent, en maakte in 1961 zijn debuut voor Jong Oranje. Op de vleugel, hoe kan het anders. De rechtervleugel.

DWS was in die periode een van de beste teams in het land, en werd drie jaar later dan ook – toch was het een grote verrassing – landskampioen. Heel lang zou de Amsterdamse club de laatste kampioen zijn buiten de ‘grote drie’ Ajax, PSV en Feyenoord. Pas in 1981, met AZ’67, pakte wederom een andere club de Nederlandse titel.

Opmars

DWS had in die periode een geweldige lichting, en begon naast Nederland ook in Europa als totaal onbekende club aan een opmars. In het seizoen 1964/65, volgend op het landskampioenschap, reikten de Amsterdammers tot de kwartfinale van de Europacup I. Dat was ook het moment dat bondscoach Denis Neville het tijd vond om Flinkevleugel in de selectie van Oranje op te nemen.

Hij debuteerde, op 9 december 1964, in de vriendschappelijke thuiswedstrijd tegen Engeland (1-1). Coen Moulijn leek het Nederlands elftal de winst te bezorgen, een krap kwartier voor tijd, maar vijf minuten voor het einde zorgde Jimmy Hargreaves nog voor de gelijkmaker. Toch was het de eerste keer in de historie dat Nederland niet verloor van de Engelse profs; het had een slechter debuut kunnen zijn.

Tussen 1964 en 1967 was de verdediger, een speler die zich goed in een tegenstander kon vastbijten, een vaste keus bij Nederland. Maar toen Georg Kessler de nieuwe bondscoach werd, verloor de Amsterdammer zijn plek aan een andere Amsterdammer, van Ajax: Wim Suurbier. Daardoor bleef Flinkevleugel ‘steken’ op elf interlands.

Inter Milan

Oranje of niet, DWS - Door Wilskracht Sterk - bleef hij evengoed trouw. Nadat de club in 1972 met Blauw-Wit en De Volewijckers fuseerde tot FC Amsterdam, speelde Flinkevleugel nog enkele jaren voor het nieuw geformeerde team. Met FC Amsterdam kwam hij zelfs nog uit in het toernooi om de UEFA-Cup; het was toen al 1974. De kleine, magere verdediger wist met FC Amsterdam zelfs nog met 1-2 bij Inter Milan te winnen.

Dat team van de club die maar kort bestond, stond overigens bekend als ‘De Lieverdjes’. Flinkevleugel was een belangrijke pion, en – opmerkelijk – vanuit zijn eigen sigarenzaak regelde hij ook supportersreizen naar uitduels van de Amsterdamse club. Drie jaar later zette hij een punt achter zijn loopbaan, vanwege verschillende chronische blessures. Het oranje shirt trok hij na die tijd wel weer aan. Maar alleen als de oud-internationals weer eens een wedstrijdje hadden.

Opstelling Nederland: Pieters Graafland, Flinkevleugel, Israël, Schrijvers, Veldhoen, Müller, Fransen, Nuninga, Van Nee, Bouwmeester, Moulijn.

In deze rubriek blikken wij terug op historische wedstrijden van het Nederlands elftal. Gespeeld op de dag van vandaag, maar dan jaren geleden. Naast de wedstrijden komt ook het verhaal achter die duels aan bod. Ook wedstrijden van andere nationale teams kunnen de revue passeren, net als portretten van voormalig internationals of andere bijzondere gebeurtenissen die op een bepaalde dag in het verleden van belang waren voor Oranje.

Volg ons ook op Twitter!