Twee maanden cel, toch in Oranje

Foto:

We gaan vandaag terug naar 12 november 1950. Naar een dramatische nederlaag die het Nederlands elftal leed in en tegen België. Het verlies van 7-2 was op één na het grootste in de historie tegen de zuiderburen. Gelukkig was het slechts een vriendschappelijk potje van Oranje.

Als er als eens een grote uitslag viel in een interland tussen het Nederlands elftal en de Rode Duivels, dan was die meestal in het voordeel van Oranje. Nederland won ooit met 9-3, met 8-0, met 7-2 en 9-1. Maar ook de Belgen waren enkele malen erg sterk. De grootste overwinning boekte de tegenstander in 1940, toen het 7-1 werd.

Schaamte

Maar ook tien jaar later, op 12 november 1950, krijgt Oranje een behoorlijk pak slaag. De ploeg van bondscoach Jaap van der Leck wordt in het Bosuil Stadion van Antwerpen dolgedraaid, en keeper Piet Kraak krijgt zeven ballen om zijn oren. Drie van Victor van Lemberechts, en twee van zowel Jef Mermans als Pol Anoul. Alleen Noud van Melis en Frits de Graaf weten iets terug te doen, maar de schaamte is er niet minder om. Met gebogen hoofd verlaat Oranje het veld.

Een van de spelers die gedesillusioneerd vertrekt is Mick Clavan – die eigenljk Mathijs Clavan heet, maar altijd Mick werd genoemd, naar Mickey Mouse, vanwege zijn snelheid. Hij is een opmerkelijke speler over wie veel mensen maar weinig weten. Best opmerkelijk, want de speler van ADO kan zelfs bogen op een van de langste carrières in Oranje aller tijden, in tijd gemeten. De aanvaller maakte in 1948 zijn debuut, op 19-jarige leeftijd, en nam in 1965 - pas zeventien jaar later! - afscheid van Oranje. Hij was toen bijna 36.

Twee maanden cel

Het moet wel gezegd dat hij niet voortdurend bij Oranje zat. Hij maakte meerdere malen zijn rentree. In 1950, in 1953, in 1955, in 1957, in 1962, in 1964 en in 1965. De Haagse volksjongen was ook niet altijd de gemakkelijkste voor de bondscoaches. Ook buiten het veld kon hij lastig zijn; hij werd zelfs eens tot twee maanden cel veroordeeld na belediging van een sergeant. Maar zijn sterke linkerbeen bleek telkens weer onmisbaar in het Nederlands elftal. Daarbij waren ook zijn ‘derde helften’, dat kon toen nog, befaamd. Clavan was een ‘gezellige jongen’.

De aanvaller begon zijn loopbaan bij de Haagse amateurclub Ooievaars, later speelde hij voor de clubs ADO en Holland Sport. Zijn positie in het elftal was, zoals dat in die tijd heette, linksbinnen. Clavan maakte zijn debuut op 26 mei 1948 in een vriendschappelijke uitwedstrijd tegen Noorwegen. Hij maakte meteen indruk bij Oranje, want in zijn eerste drie interlands (ook daarna uit en thuis tegen België) wist hij te scoren. Ook dat kunnen maar heel weinig spelers hem navertellen.

Zijn laatste interland speelde hij 26 januari 1965, vriendschappelijk in en tegen Israël (0-1). In totaal maakte hij zeven doelpunten voor het Nederlands elftal, in 27 interlands. Daarmee is hij, na Wim Tap, de meest succesvolle speler van ADO (Den Haag) in Oranje. Clavan overleed helaas te jong, in 1983. Op 54-jarige leeftijd.

Opstelling Nederland: Kraak, De Jong, Mertens, Van Schijndel, Terlouw (27. Krijgh), Stoffelen, De Graaf, Lenstra, Van Melis, Snoek, Clavan.

In deze rubriek blikken wij terug op historische wedstrijden van het Nederlands elftal. Gespeeld op de dag van vandaag, maar dan jaren geleden. Naast de wedstrijden komt ook het verhaal achter die duels aan bod. Ook wedstrijden van andere nationale teams kunnen de revue passeren, net als portretten van voormalig internationals of andere bijzondere gebeurtenissen die op een bepaalde dag in het verleden van belang waren voor Oranje.

Volg ons ook op Twitter!