Koorevaar: 'Toen ik hem stopte, wist ik: die beker is binnen'

Ruud Scheper
KNVB Media
20 mei 2018, 23:30

Joey Koorevaar schreeuwt het uit als hij de tweede Italiaanse strafschop heeft gekeerd. - Foto: UEFA

Hij keek hem eens diep in z’n ogen. Voor Joey Koorevaar stond de tweede penaltynemer van Italië, Edoardo Vergani. ‘Jij bent van mij’, zei de keeper zonder zijn mond te bewegen. De Italiaanse spits keek naar de grond. Hoe moest hij de bal in de lieve vrede langs deze penaltykiller krijgen?

De eerste penalty was al gemist. Of, beter gezegd, de keeper had wéér een strafschop gekeerd. Vergani wist het. Ook hij had de beelden van de kwart- en halve finale gezien. “Ik keek hem in zijn ogen en ik zag de angst”, genoot de goalie. “Hij keek direct naar beneden. Hij durfde me niet meer aan te kijken.”

Penaltykiller

Een penaltykiller? Ja, hij had menige strafschop gekeerd in de afgelopen jaren. Alleen dit jaar wilde het nog niet echt vlotten. Tot die veelbesproken strafschoppenserie tegen Ierland, gevolgd door de al net zo mooie penaltyreeks tegen Engeland. ‘Ik moet het weer doen’, schoot het door zijn hoofd toen het in 2-2 was geëindigd. “Na de 2-1 van Italië zag ik het even niet meer zitten”, was Koorevaar eerlijk. “Gelukkig viel die 2-2 nog.”

De beslissende redding tegen Engeland; Oranje gaat naar de finale.

En dus volgden er weer strafschoppen. Nee, zijn gedachten gingen niet meer naar die andere wedstrijden toen hij eenmaal de gang naar de goal had ingezet. “Ik had er wel vertrouwen in”, blikte hij terug. Helemaal na de eerste strafschop. “Als je de eerste pakt... Dat is wel lekker ja.”

‘Die beker is binnen’

Omdat zijn teamgenoten de ballen er andermaal in schoven alsof het een trainingspartijtje betrof, kon Koorevaar een mokerslag uitdelen als hij deze tweede penalty zou stoppen. Hij bestudeerde de nemer. Vergani keek nog steeds naar de grond, maar hij voelde het; weer links. “Toen ik hem stopte, wist ik het zeker; 'die beker is binnen'.”

Joey Koorevaar wordt bedolven onder zijn medespelers; de titel is binnen! 

Een paar minuten later, stak hij zijn armen in de lucht. Zijn medespelers kwamen in volle vaart op hem en Ramon Hendriks afrennen. Ze hadden het geflikt; de titel was binnen. “Het duurde even, maar nu begin ik het me te beseffen. Ja, dit is heel mooi. Niet te beschrijven. We hebben het Europees kampioenschap gewonnen. Heel gaaf.”

Gerelateerd nieuws

Laatste artikelen

Terug naar boven