Das, broek en jas van Massy

Foto:

We gaan vandaag terug naar 20 november 1927. Naar een oefenduel met de Duitsers. Hadden we het een dag eerder over Willy Brokamp, misschien wel de beste Limburgse voetballer aller tijden, uit een verder verleden heeft hij stevige concurrentie van Pierre Massy. Eveneens een geweldige voetballer, met hetzelfde onvoorspelbare karakter.

Massy kwam uit een gezin met vijftien kinderen, dat was niet ongebruikelijk in die tijd, en probeerde op allerlei manieren de kost te verdienen. Hij werkte – zoals velen - als mijnwerker, maar was ook sigarettenverkoper, spoorlegger, monteur en elektricien.

Pierre Massy was niet alleen goed met zijn handen, maar ook met zijn voeten. Hij voetbalde lange tijd bij Roermondia, een gerespecteerde amateurclub (zoals alle clubs in die tijd, profvoetbal bestond nog niet) en deed dat zo goed dat hij voor Oranje werd opgeroepen.

De speler – die De Linkse werd genoemd, of Jèrke - was enorm populair in Roermond. In zijn glorietijd werden in de bisschopsstad allerlei artikelen naar hem vernoemd. Je kon in die tijd in Roermond Massy-dassen kopen, maar ook Massy-broeken en Massy-jassen. Merchandising in een tijd dat het nog niet bestond.

Schok

De schok was dan ook groot toen de in het zuiden van Limbug mateloos populaire speler ineens, het was november 1933, de overstap maakte naar Boxmeer, naar BSV Olympia. Toch, anderhalf jaar later was hij weer terug bij RFC, dat toen was gepromoveerd naar de toenmalige eerste klasse.

In 1936 speelde RFC in Den Bosch de finale om de KNVB-beker, een hoogtepunt van de club. Met dank aan Massy werd de beker gepakt, na een overwinning van 4-2 op KFC uit Koog aan de Zaan. Tien jaar eerder had de Limburger toen al zijn debuut in het Nederlands elftal gemaakt, tegen Duitsland, dat in Amsterdam met 2-3 won. Een jaar later, op 20 november, werden de Duitsers op 2-2 gehouden. Massy zou nog elf maal, als stopperspil, voor Oranje spelen, waarbij hij de befaamde Ajacied Wim Anderiesen – over wie destijds een apart boek verscheen - uit de nationale ploeg speelde.

Hij scoorde in de twaalf duels driemaal voor Oranje, en viel vooral op vanwege zijn enorme sprongkracht en zijn atletische vermogen. Zijn laatste interland was op de Olympische Spelen in Amsterdam, op 30 mei 1928 tegen Uruguay, die met 0-2 verloren ging.

Meelfabriek

Liefst acht jaar later kreeg hij van de toenmalige bondscoach Bob Glendenning een uitnodiging om weer bij Oranje te komen. De Limburger, die in die periode in een meelfabriek werkte, schreef een bedankbriefje waarin hij aangaf dat hij van zijn baas geen verlof kreeg om naar Amsterdam te gaan.

Dat was een smoes. In werkelijkheid had hij weinig zin meer in de reizen naar ‘het verre Holland’ en het buitenland. Ook van alle verplichtingen rond het Nederlands elftal had hij een afkeer. Door te bedanken zag hij af van een opmerkelijke rentree in de nationale ploeg. Een nieuwe uitnodiging is nooit meer gekomen.

Opstelling Nederland: Van der Meulen, Dénis, Van Kol, Van Boxtel, Massy, Van Heel, Elfring, Ruisch (43. Smeets), Tap, Ghering, Weber.

In deze rubriek blikken wij terug op historische wedstrijden van het Nederlands elftal. Gespeeld op de dag van vandaag, maar dan jaren geleden. Naast de wedstrijden komt ook het verhaal achter die duels aan bod. Ook wedstrijden van andere nationale teams kunnen de revue passeren, net als portretten van voormalig internationals of andere bijzondere gebeurtenissen die op een bepaalde dag in het verleden van belang waren voor Oranje.

Volg ons ook op Twitter!