De zes kruisjes van Rodermond

Foto:

We gaan vandaag terug naar 13 november 1921. Naar een tijd waarin de spelers van Oranje nog vooral sportliefhebbers waren. Zoals Harry Rodermond, aanvoerder van Nederland in het duel in Frankrijk, dat ruim werd gewonnen. Rodermond schaatste als international zes Elfstedentochten.

Rodermond (links op de foto met zijn armen over elkaar) begon zijn loopbaan bij Vitesse, maar nadat hij naar Groningen vertrok, meldde hij zich aan bij Be Quick 1887. Met deze, toen vermaarde, club behaalt hij niet alleen het Noordelijk kampioenschap, maar in het seizoen 1919/’20 ook het het Kampioenschap van Nederland. De Nederlands Elftal Commissie biedt hem daarop een plaats aan in de voorhoede van Oranje.

Rodermond was overigens niet naar Groningen gekomen om hogerop te komen in het voetbal, maar om te werken als tandarts voor de daar geïnterneerde Engelse soldaten, die vlak na het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog onder druk van de oprukkende Duitsers de - neutrale - Nederlandse grens waren overgestoken.

Honderd maal

Hij was vanwege zijn verhuizing al bekend geraakt met Be Quick, dus zijn overstap was snel beklonken. Ruim tien jaar speelde hij voor de Groningse club, waarin hij ruim 100 maal scoorde. In het Nederlands elftal speelde hij in totaal vijf keer, waarvan twee keer als aanvoerder.

Ook in de wedstrijd op 13 november 1921 was hij de ‘captain’ van Nederland. Het werd een gedenkwaardige wedstrijd in Stade Pershing, want zijn team wist voor liefst 25.000 toeschouwers met 0-5 te winnen. Voor de ploeg van bondscoach Fred Warburton scoorde, jawel, Rodermond twee maal. Drie treffers waren van zijn teamgenoot Jan van Gendt, van De Spartaan.

Hoogtepunt

Bij Be Quick werd hij overigens ook vele malen gekozen voor het noordelijk elftal, onder andere vier keer in de jaarlijkse semi-interland tegen de Noord-Duitsers, vroeger het absolute hoogtepunt op de noordelijke voetbalkalender.

Rodermond was een waar sportman, zijn interesses reikten verder dan een bal op een grasmat. Hij was bijvoorbeeld ook een zeer fanatiek schaatser, en het kwam voor dat hij een competitiewedstrijd oversloeg als het ijs dik genoeg bleek. Rodermond reed zelfs zes maal de Elfstedentocht uit, waaronder de barre tocht in 1929.

Om zes uur in de morgen vertrok hij – bij een temperatuur van tussen de 25 en 30 graden onder nul – en hij kwam pas om kwart voor twaalf in de late avond binnen, samen met onder andere zijn teamgenoten Max Tetzner en Herman Legger, die eveneens speelden in die interland van Oranje in Frankrijk.

Bloedende wenkbrauw

Ongeschonden kwam Rodermond niet uit die strijd op het ijs. Vlak na Sneek botste hij met zijn hoofd tegen een stalen brugbalk, waardoor hij verder moest rijden met een hevig bloedende wenkbrauw. Het litteken bleef de rest van zijn leven zichtbaar. Tussendoor sloeg hij zich ook nog naar het tenniskampioenschap van Drenthe.

Harry Rodermond voetbalde in een tijd dat spelers nog mochten doen wat ze wilden, en niet vastzaten aan allerlei contractuele beperkingen in hun vrije tijd om blessures te voorkomen. Het is ook zeer de vraag of de sportgek daar ooit mee akkoord was gegaan.

Opstelling Nederland: Van Tilburg, Pelser, Stevens, Hordijk, Dénis, Legger, Tetzner, Rodermond, Van Gendt, Delsen, De Natris.

In deze rubriek blikken wij terug op historische wedstrijden van het Nederlands elftal. Gespeeld op de dag van vandaag, maar dan jaren geleden. Naast de wedstrijden komt ook het verhaal achter die duels aan bod. Ook wedstrijden van andere nationale teams kunnen de revue passeren, net als portretten van voormalig internationals of andere bijzondere gebeurtenissen die op een bepaalde dag in het verleden van belang waren voor Oranje.

Volg ons ook op Twitter!