Een 'smerig ding' in Oranje

Foto:

We gaan vandaag terug naar 24 oktober 1954. Hij is nog steeds recordinternational van Willem II. Sjel de Bruijckere kwam zeven maal uit voor het Nederlands elftal, medio jaren vijftig, maar dat aantal had nog veel hoger kunnen zijn als hij niet meteen na zijn laatste Oranje-interland de boot naar Australië had genomen.

De Bruijckere (op de foto vierde van rechts) was een traditionele rechtsbinnen. Een speler die een neusje voor het doel had - hij scoorde ook twee maal in zijn korte interlandcarrière. De goedgebekte Brabander had een grote bijdrage in de twee landstitels van zijn club Willem II - in 1952 en 1955 - en werd om die reden bij Oranje gehaald.

Smerig ding

De Tilburger, geboren in Kaatsheuvel, was een controversiële speler. Dat wil zeggen, hij kon tot het uiterste gaan om te winnen. Niet iedereen waardeerde dat. 'Hij was een varken, een smerig ding', riep zijn toenmalige teamgenoot Jan van Roessel later eens over de ster van Willem II, die vooral de roemruchte Frantisek Fadrhonc als coach had. De middenvelder wond er zelf ook geen doekjes om. Ja, hij speelde erg hard, erkende hij ruiterlijk.

Ook om die reden wilden de grote clubs van Nederland hem graag strikken. Want hoe vervelend ook, zo'n speler in je team wil iedereen eigenlijk wel hebben. De Tilburgers lieten hem echter niet gaan. In die tijd gold de regel: alleen als je naar een ander werelddeel zou gaan, kon je transfervrij vertrekken. Dat gebeurde zelden, maar De Bruijckere deed het. Hij toog naar Australië. Naar een club van Hollandse 'expats', met de koningsgezinde naam Wilhelmina.

Heimwee

Het was meteen het einde van zijn loopbaan in het Nederlands elftal. Hij keerde wel snel terug, getroffen door heimwee. Maar Willem II was Willem II niet meer, merkte hij. De club die hij had verlaten, bestond niet meer. Hij kende nog maar weinig spelers en de sfeer was veranderd. De rechtsbinnen keerde daarop toch maar weer opnieuw naar Australië.

De Bruijckere begon, maar in die tijd was dat niet zo gek, zijn carrière tegen België en tegen de zuiderburen sloot hij ook af. Zijn eerste wedstrijd in Oranje is hem altijd bijgebleven, omdat hij een van de spelers was die scoorde tijdens zijn debuut. Op 24 oktober 1954, 56 jaar geleden, zorgde hij voor de 3-2, de aansluitende treffer voor de ploeg van bondscoach Karel Kaufman. Ook Cor van der Gijp en Coen Dillen scoorden, maar België won wel, met 4-3.

Gelukkig kon hij bij zijn 'afscheid' nog wel een overwinning bijschrijven, want Nederland won anderhalf jaar na dat duel met 1-0 van de Belgen.

Opstelling Nederland: Steiger, Wiersma, Odenthal, Klaassens, Van den Hoek, Van Schijndel, Dillen, Timmermans, Roosenburg (88. Luiten), De Bruijckere, Van der Gijp.

In deze rubriek blikken wij terug op historische wedstrijden van het Nederlands elftal. Gespeeld op de dag van vandaag, maar dan jaren geleden. Naast de wedstrijden komt ook het verhaal achter die duels aan bod. Ook wedstrijden van andere nationale teams kunnen de revue passeren, net als portretten van voormalig internationals of andere bijzondere gebeurtenissen die op een bepaalde dag in het verleden van belang waren voor Oranje.

Volg ons ook op Twitter!