blogs

Officieel gaat om het 15.000 vrijwilligers, maar het lijken er met de dag meer te worden. Ze komen niet alleen uit Zuid-Afrika, maar van over de hele wereld. Een vereiste van de FIFA, zeker ook omdat de gemiddelde Zuid-Afrikaan geen vloeiend Italiaans, Spaans of Zuid-Koreaans spreekt. En met de ontelbare fans uit de wereld die allemaal de juiste kant op moeten worden gestuurd, is dat wel uitermate handig.

Daarbij snijdt het mes aan twee kanten, meende Danny Jordaan, het opperhoofd van het lokale organisatiecomité. Volgens hem is het vrijwilligersprogramma een uitstekende manier om betrokken te raken bij een mooi land als Zuid-Afrika en is het een once-in-a-lifetime-experience om een groot evenement als dit succesvol te laten verlopen en daar een steentje aan bij te dragen. Sterker nog, Jordaan zei letterlijk dat niet de spelers in het veld, maar het de vrijwilligers zullen zijn die dit toernooi voor de wereld zo onvergetelijk maken.

Ouder dan 18

Voor de wannabee-vrijwilliger was er vooraf keuze zat. In totaal zijn er zestien verschillende speerpunten. Denk daarbij aan marketing, media, transport, logistiek, milieu en gastvrijheid. En iedereen die op 1 maart 2010 ouder is dan 18 jaar en een goede beheersing heeft van de Engelse taal kon zich ruim voor het toernooi inschrijven.

Dat deden ze massaal. Niet alleen buiten Zuid-Afrika, maar ook daarbinnen. Veel hoefden ze vervolgens niet meer te doen. Ja, ze kregen nog wel een soort sollicitatiegesprek, maar dat stelde weinig voor. Als je aangaf dat je passie hebt of passievol bent, zo zegt Sibongile Maponya, de sympathieke vrijwilligster in het Media Stadium Centre in het Greenpoint Stadium, dan was je zo goed als aangenomen.

Krankjorum

En daar zit het ‘m net in. Het vrijwilligerswerk doen de Zuid-Afrikanen met zoveel passie, dat je er bijna krankjorum van wordt. Fijn hoor, al die goed bedoelde adviezen, hun heerlijke glimlach en al die keren dat ze me rondom en in het stadion de juiste kant opsturen. Maar als je dat elke vijf meter hoort – of als je even stil staat om van het uitzicht te genieten, vragen ze direct wat er aan de hand is – dan gaat je dat op den duur wel vervelen. Hoe lief, aardig en sympathiek ze ook zijn. Dan kan en wil je de vraag ‘Can I help you, sir?’ even niet meer horen.

Nog even en ze gaan zelfs met me mee naar de wc, wijzen ze me in welk bed ik moet liggen en vertellen ze me welke kleren ik de volgende dag aan moet. Ja, op deze manier krijgt een verzorgingsstaat ineens een hele andere betekenis.

Live twitterverslag vanuit Zuid-Afrika!