blogs

WK-blog Laduma

Blog van Edwin Schoon

In aanloop naar het WK in Zuid-Afrika wordt Oranje op de voet gevolgd. Verslaggever Edwin Schoon, die met het Nederlands elftal meereist, laat zijn licht schijnen op cruciale, ludieke en spannende ontwikkelingen rond Oranje en het aanstaande WK. Vanaf 11 mei verschijnt Laduma dagelijks. Dat zou zomaar kunnen duren tot 11 juli, de dag van de WK-finale.

Absurdistische persconferentie

Een persconferentie met Bert van Marwijk tijdens dit WK is een vermakelijk gebeuren. Met name als zo’n publieke gelegenheid is opengesteld voor de internationale media. Van Marwijk is geen Rinus Michels, Leo Beenhakker of Marco van Basten, mensen die (ook) houden van de spotlights. Die met gevoel voor show, soms effectief - desgewenst - de inhoud verbloemen of verhullen. Zo’n optreden vergt een zeker gevoel voor show temidden van de hectiek rond het voetbal.

Je hebt ook coaches die zo emotioneel reageren, omdat ze geraakt worden door een vraag of een opmerking, dat het showelement vanzelf ontstaat. Denk aan Dick Advocaat en Louis van Gaal.
 
Bert van Marwijk is anders. En past in geen van deze twee categorieën. De huidige bondscoach heeft lak aan elk vorm van onzin of inhoudsloos gezwam. En zeker aan vragen naar de bekende weg. Of vooral aan vragen naar de weg die niet zijn weg is. En helemaal aan vragen die hij – in zijn idee – zojuist heeft beantwoord.
Daar komt bij dat hij zich zelden uit de tent laat lokken. Wat Van Basten benoemde, hij wilde graag ‘onverstoorbaar’ zijn, dat ís Van Marwijk. Althans in zijn publieke optredens. Hij weet het gevoel te creëren bij zijn gehoor dat hij met iets bezig is – wereldkampioen worden - waarvan het doodnormaal is dat hij ons, journalisten, daar maar een beetje deelgenoot van wil maken. Omdat dat zijn goed recht is, want hij wil de tegenstander niet wijzer wil maken. Maar ook gewoon omdat hij dat niet wil. Drie dagen voor een WK finale of niet. Klaar.
 
Monty Python
 
De manier waarop hij dat doet is soms zo kortaf, dat het dicht bij absurdistisch theater komt. Perschef Kees Jansma speelt het spel vrolijk mee. Je zou het (buitenlands) journalistje pesten kunnen noemen, ware het niet dat er ook ongelooflijk vaak open deuren worden ingetrapt en naar de bekende weg wordt gevraagd. Donderdagmiddag in het Sandton Southern Sun Hotel was het weer tijd voor een stukje ‘Monty Python met Bert’.
 
Zo stelde een Engelse journalist een erg lange vraag over de generaties van ’74 en ’78, en in hoeverre Van Marwijk inspiratie ontleende aan dat voetbal. En of hij zich aangesproken voelde door het verwijt dat Nederland op dit WK maar af en toe aantrekkelijk voetbal speelt. Nu had hij drie minuten eerder diezelfde vraag uitgebreid beantwoord. Voor zijn doen. Dus Van Marwijk keek even naar Jansma, of hij de vraag goed had verstaan, want de geluidsinstallatie leende zich donderdagmiddag zich perfect voor misverstanden. Vervolgens verscheen wat irritatie op het gezicht van de coach. Daarna een lachje, dat nog het meest leek op een binnenpretje, en daarna het antwoord. ,,Volgens mij heb ik die vraag net beantwoord. En wij spelen zoals wij al twee jaar spelen.” Stilte.
 
Een moment lang is de zaal even van zijn a propos, want meestal is de vraag kort en het antwoord lang, op dit soort persconferenties. Een nieuwe poging, van een moedige Finse journalist. Hoe Nederland Spanje denkt te kunnen aanpakken, tactisch. Want Spanje had toch een sterk middenveld en goed positiespel? De coach had twee minuten eerder al een korte ode aan het Spaanse voetbal gegeven. Dat herhalen zou wel heel absurd zijn. Dus zei hij: ,,Dat vertel ik mijn spelers, niet u.”
 
Nadat Kees Jansma de slecht werkende microfoon van Van Marwijk had gesloopt, en weer gemaakt, waren er nog wat collega’s, die iets over individuele spelers wilden weten. Op elke vraag zei Van Marwijk: ,,Tuurlijk is hij belangrijk voor ons team. Maar we doen het met elf spelers. Of beter met 23.” De stilte direct daarna was wederom telkens oorverdovend. En dat in overvolle perszaal.
 
'Ik blijf een liefhebber'
 
De leukste vraag kwam van een Spaanse journalist die vroeg of Van Marwijk – als hij mocht kiezen – liever als coach of als speler de WK-finale had gespeeld. ,,Ik denk toch als speler, ik blijf een liefhebber,” zei Van Marwijk, duidelijk wel content met deze vraag. Jansma maakte van de gelegenheid gebruik om de uitsmijter te verzorgen. ,,Ja, maar dan had je wel geselecteerd moeten worden.” De bondscoach, die ooit één matige interland speelde en daarna last kreeg van een rotte knie, kon er wel om lachen.
 
Op die zeldzame momenten na – waarin hij kans zag inhoudelijk ergens op in te gaan – zat Van Marwijk er vooral bij met een blik van: ,,Oké, dit hoort erbij. Maar kan iemand mij alsjeblieft een vraag stellen waar ik iets mee kan, want naar dit soorten vragen kan ik niet al te lang luisteren. Dan ga ik liever meteen terug naar het hotel.”
 
De hoop was gericht op de jongen van het jeugdjournaal, die vaak vragen stelt waarop een speels en menselijk antwoord mogelijk is. Of de kinderen van de coach op mogen blijven voor de wedstrijd, bijvoorbeeld. Deze keer vroeg de jeugdjournaal verslaggever: ,,Kinderen zijn erg gespannen voor de finale. We krijgen veel emailtjes van kinderen die geen nagels meer over hebben. Wat zou u tegen ze willen zeggen?” Van Marwijk glimlachte even, en zei toen: ,,Niet meer doen.”
 
Live twitterverslag vanuit Zuid-Afrika!
 
Edwin Schoon is tevens auteur van het boek De Macht van de Bal, over Afrikaans voetbal en dictatuur.

Reageren

Kom écht dicht bij Oranje!

Wordt nu lid van OnsOranje