blogs

Toen we de middag ervoor van de training naar het stadion gingen, gelukkig gaf Barbara Barend een lift en scheurde ze dwars door het Kaapse spitsverkeer, werden we in de ruimte waar de persconferentie gehouden werd met alle egards ontvangen. Het zaaltje was zweterig warm en overvol, met journalisten van over de hele globe, maar voor de Hollanders waren op de eerste twee rijen stoeltjes vrijgehouden. ,,Daar zijn de Nederlanders. Deze kant op graag, meneer.”

Dan het gedrag van de FIFA Media Officials. Dat zijn de laatste weken lastig te pakken te krijgen goedgesoigneerde – vaak Franse - mannen gebleken, die de zeer gewilde toegangskaarten voor Mixed Zone en Persconferentie machtig in hun binnenzak bewaren. Alleen als je met een erg goed verhaal komt, willen ze best eens hun hand over het hart strijken. En een simpele letterknecht uit een ver landje dat ooit twee keer in de finale stond, best aan een ticket helpen.

Zonder bom

Een dag geleden was het de wereld op z’n kop. Er kwam een FIFA-official naar me toe. Ik werd meteen bang dat mijn accreditatie alsnog afgenomen zou worden, een dag voor de halve finale. Misschien omdat ik zo brutaal was geweest bij de veiligheidscontrole, toen voor het eerst dit toernooi mijn schoenen met stalen neuzen (zonder bom) ter discussie stonden, terwijl de persconferentie op het punt van beginnen stond. Maar nee, de beste FIFA-man vroeg: ,,U bent uit Nederland, toch? Hier is vast uw kaartje voor de persconferentie van morgen, alstublieft.” Ik was te verbaasd om te reageren.

De wedstrijd tussen Brazilië en Noord-Korea in Ellis Park is nog niet zo lang geleden. Ik weet nog goed hoe ik daar anderhalf uur wachtte in een duwende massa journalisten in de hoop dat mijn naam misschien zou worden voorgelezen van de reservelijst, om dit legendarische duel bij min twee graden te mogen bekijken. Deelnemende landen zouden voorrang hebben. Maar dat viel tegen. Toen journalisten van Indonesische en Taiwanese sportkranten blij hun kaart in ontvangst namen, nadat hun naam werd omgeroepen, kreeg ik al argwaan. Maar toen ik de dolgelukkige reporter van de Himalaya Times uit Nepal naar voren zag rennen, besloot ik de strijd te staken. Zonder overigens iets af te willen doen aan de ongetwijfeld schitterende reportages in de Himalaya Times uit Zuid-Afrika.

Verademing

Na weken als het journalistieke gruis der aarde benaderd te zijn (U hoort mij overigens niet klagen in een land waar meer dan 20 miljoen mensen rond de armoedegrens leven) is het een verademing om plots als een VIP behandeld te worden. En dat alleen maar dankzij die gekke overwinning op Brazilië, en dat on-Nederlandse resultaatvoetbal, waardoor er opeens geroken wordt aan de immer onbereikbare wereldbeker.

Mocht Nederland Uruguay opzij schuiven (het zal wel weer een zwaarbevochten en lelijke 1-0 worden – doelpunt Robin van Persie), verwacht ik in de finale als Nederlandse journalist minstens een pluchen stoel op de eretribune, met supersnel draadloos internet. Verse cappuccino en kaviaar. En minimaal een grote zetel tussen Willem-Alexander en Maxima in, wier uitroepen ik dan direct in het wedstrijdverslag kan verwerken, voordat ze zich in elkaars armen storten, terwijl ik mij naar de Mixed Zone begeef, waar ik samen met matchwinner Robin van Persie een half uur in alle rust op grote oranje fauteuils één op één kan praten, de wereldbeker glimmend tussen ons in, terwijl de champagne op gouden dienbladen langskomt.

Edwin Schoon is tevens auteur van het boek De Macht van de Bal, over Afrikaans voetbal en dictatuur.

Live twitterverslag vanuit Zuid-Afrika!