blogs

Via allerlei sluipweggetjes probeerde ik bij mijn logeeradres te komen, maar toch schoot het maar slecht op. Voordeel was dat ik de mensen achter hun sturen goed kon bekijken. Wat opviel was dat bijna alle auto’s, nog steeds in meerderheid door blanken bestuurd, opgetuigd waren met Zuid-Afrikaanse vlaggetjes of spiegelversiering. Het was nog bijna twintig graden en zonnig, dus de autoraampjes stonden veelal open. Terwijl ‘we’ vooruit kropen, hoorde ik dat bijna iedereen op de radio naar de wedstrijd luisterde, die inmiddels was begonnen.

The Beautiful Game

Voetbal was in Zuid-Afrika alleen in de jaren vijftig en zestig een blanke sport. Daarna kleurde The Beautiful Game steeds donkerder. Blanken spelen rugby en cricket, en kijken daar ook naar. Maar in aanloop naar dit WK veranderde dat drastisch. Op kantoren van grote bedrijven, toch nog meer dan evenredig bevolkt door blanke Zuid-Afrikanen, werd vol passie ‘Football Friday’ ingevoerd. Het betekende dat je elke vrijdag, al vanaf medio april, in een voetbalshirt naar je werk moest komen. Natuurlijk omarmde de Zuid-Afrikaanse commercie het toernooi ook, zodat ook geldstromen los moesten komen. Ondanks de opkomende zwarte middenklasse, zijn de vermogende blanken wel nodig om hier een succes van te maken. Hoe het ook zij, het WK is een feest van bijna elke Zuid-Afrikaan, ongeacht afkomst, een enkele cynicus daargelaten.

Of moet ik zeggen, was een feest. De grote vraag is of het getoeter nu zal verstommen, nu het gastland eruit ligt. Toen ik thuiskwam stond het nog 0-0 in beide duels. Maar net toen het 1-0 werd, deed ik de kachel aan. Ik hoorde aan het getoeter op straat dat er iets gebeurd moest zijn. De auto’s stonden voor de flat nog steeds vast. Maar het getoeter, van auto’s en vuvu’s, was oorverdovend. Bij de 2-0 werd ik weer door het getoeter gewaarschuwd, want ik keek natuurlijk net naar Uruguay – Mexico. Even geloofde iedereen er weer in, Zuid-Afrika naar de tweede ronde. Er waren nog maar twee goals voor nodig. Dat zou Luis Suarez het gastland toch wel gunnen, na zijn Schwalbe in Pretoria vorige week? Maar zover kwam het niet. De dramatische Fransen zouden het Bafana gegund moeten hebben, na de schaamteloze kwalificatie en een nog schaamtelozer optreden hier in Zuid-Afrika, maar maakten een einde aan de Zuid-Afrikaanse droom. (Hoe zal de Ierse liefhebber zich voelen?)

Dromen

Maar goed, alle mooie dromen ten spijt: het gastland is voor het eerst in de WK-geschiedenis niet door naar de tweede ronde. Stopt het enthousiaste getoeter nu? Of wordt een ander Afrikaans land omarmd? Nigeria kan nog verder. Ghana misschien. Voor Ivoorkust lijkt het onmogelijk. Algerije, ik weet het niet. Maar ik betrap mezelf op veel wishful African thinking. Maar als de Zuid-Afrikanen willen blijven toeteren, kunnen ze beter hun geliefde Brazilië omarmen. Dan kunnen ze waarschijnlijk ongestoord op hun vuvu’s blazen tot 11 juli... Of klinken er op 2 juli in Port Elizabeth om tien voor zes vooral Oranje vuvu’s? Zolang het kan, moet je dromen. In welke kleur ook..

Edwin Schoon is tevens auteur van De Macht van de Bal, over Afrikaans voetbal en dictatuur.

Peter Heerschop en Viggo Waas twitteren voor OnsOranje!