blogs

Een menigte van meer dan 40.000 mensen kwam de straat op in de wijk Sandton, waar de bus van Bafana Bafana een rijtoer maakte. Het toch al drukke metropoolverkeer kwam tot een totale stilstand, inclusief het Nederlands elftal dat terugkwam van de training. Het evenement, opgezet door een radiostation, werd live op drie televisiekanalen gevolgd. De spelers werden in de bus geïnterviewd over de WK-kansen en het volksfeest, voor zover ze boven het geluid van de vuvuzela’s uitkwamen.

Je merkt het aan alles. Er staat echt iets groots te gebeuren in dit land. Een goede Zuid-Afrikaanse vriend van me zei: ,,Zonder WK was het zoveel moeilijker geweest in dit land dingen voor elkaar te krijgen. Vliegvelden, stadions, buslijnen, alles is op tijd klaar en alles werkt. Er heerst echt een gevoel van: zie je wel. We kunnen het wel. Met dank aan het WK.”

Bijna elke Zuid-Afrikaan is er verbolgen over dat vooral de Britse pers heel lang negatief is geweest over het feit dat het WK aan Zuid-Afrika werd toegewezen. Niets deugde. Het zou op een mislukking uitdraaien. Een WK, dat kon in Afrika toch niet? Maar zie, juist het Engelse team heeft verklaard nog nooit tijdens een WK in zo’n modern en goed voorzien trainingskamp te hebben gezeten. Ook Van Marwijk was duidelijk: ,,We hebben absoluut niets te klagen over de faciliteiten, geweldig!”

De Amerikaan John Carlin, de schrijver van het boek ‘De wedstrijd die een land veranderde’, waarop de film ‘Invictus’ is gebaseerd, is ook in het land. ,,Wat er nu gebeurt is een totale herijking van het land.” “Re-branding,” zei hij letterlijk. ,,Zuid-Afrika wordt als het ware opnieuw uitgevonden. In de ogen van de wereld, die straks met miljoenen zullen kijken, ontstaat een nieuwe perceptie op Zuid-Afrika. Weg van apartheid, geweld en armoede. Dat is de winst van dit WK.” De baas van het WK-comité, Danny Jordaan, zat naast Carlin in de studio, maar wist even niets meer te zeggen, zo treffend had de Amerikaan het verwoord.

Het is in de straten van Johannesburg te voelen. Vlagen overal, iedereen spreekt over het toernooi. Radio en tv gaan non-stop door. Met trots kijkt men naar de nieuwe hypermoderne buslijn, die op tijd rijdt. Over de werkelijk schitterende stadions nog niet gesproken. Het enthousiasme hangt natuurlijk ook samen met de prestaties op het veld. Misschien lukt het bondscoach Carlos Alberto Parreira voor een verrassing te zorgen, na tien ongeslagen duels is het vertrouwen groot.

Het land is klaar en trots. Om dat te uiten blaast iedereen vrijwel continu en overal op het nationale instrument, de vuvuzela. Het getoeter irriteerde bondscoach Van Marwijk woensdag bij de training ook al behoorlijk. Het is inderdaad een hels kabaal. Maar in dat ongeremde getoeter zit zoveel verborgen: trots, bravoure, zelfvertrouwen. Wat zich jarenlang klein moest houden, kan nu hardop schreeuwen: ,,We hebben het gedaan. Het WK is van ons. Kijk eens wat mooi allemaal!” En dan schreeuw – en blaas – je hard. En trouwens: zolang het gezeur over de vuvuzela de voornaamste discussie is, gaat het goed met dit WK.

Al dacht ik daar donderdagmorgen om iets voor zes uur anders over, toen een onverlaat op het kruispunt voor mijn logeeradres non-stop zijn vuvuzela’s ongehoord luid stond aan te prijzen. Gewoon, door erop te blazen. Hard.

Edwin Schoon is tevens auteur van De Macht van de Bal, over Afrikaans voetbal en dictatuur.