blogs

Ondanks de ongelooflijke poule met Portugal, Brazilië en Noord-Korea. Maar opeens was vrijdag daar het bericht, dat de grootste Ivoriaan, de man die op tal van WK-specials prijkt, de koning van West-Afrika, Didier Drogba, zijn arm heeft gebroken.

Hij verpersoonlijkte de droom van Afrika. Die droom heeft maandenlang miljoenen Afrikanen voedsel voor inspiratie, mooie fantasieën en de prachtigste verwachtingen geboden. De kracht van Afrika ligt in het voetbal altijd op eigen bodem. Een uitwedstrijd? Niet aan de Afrikaan besteed. Een thuiswedstrijd in Afrika, die win je niet zomaar van een Afrikaans team. Tussen 1989 en 1994 heeft Nigeria, bijvoorbeeld, geen thuiswedstrijd verloren. Okay, de scheidsrechters werden vorstelijk behandeld, en dat was niet allemaal volgens de FIFA-regels. Maar gaat het niet om het resultaat? Is dan niet alles geoorloofd? Zeker op eigen Afrikaanse bodem. Op dit WK moest het gebeuren.

Maar dit is een ramp. Drogba brak zijn ellepijp door een rare sprong van een druistige Japanner. Einde WK. Alle hoop en dromen vervlogen. Want wat is Ivoorkust zonder Drogba? En wat is Afrika zonder Ivoorkust? En wat is een WK in Afrika zonder tenminste één sterk Afrikaans team? Je zou kunnen zeggen: als er ooit een bewijs was dat de Afrikaanse medicijnmannen, met hun muti, juju en rituelen, nauwelijks invloed hebben, dan is het nu. Je zou toch voldoende beschermheiligen en engelen moeten kunnen oproepen voor je allergrootste held, om dit onheil te kunnen voorkomen. Allemaal ontslaan die gasten, zou je zeggen.

Maar, nu sijpelde zaterdagmorgen een nieuw berichtje door. Drogba zou misschien, heel misschien, toch nog opgelapt kunnen worden. Kleine operatie, herstel in tien dagen, en de wei weer in. Dat is heel ander nieuws. Daarmee kunnen de dromen weer gevoed worden. Sterker, het maakt van het verhaal Drogba nog veel meer een heldenvertelling. Als hij straks in de kwartfinale Engeland uit het toernooi knalt, zal hij naar de hoekvlak rennen, en met zijn linkerwijsvinger driftig om zijn rechter ellepijp wijzen. Kijk eens, mensen, ondanks - of dankzij -  die gebroken arm. Ongetwijfeld eisen de medicijnmannen dan alsnog hun aandeel op in zijn wonderbaarlijke genezing.

Hoe het ook verder gaat met Drogba, een Afrikaanse coach waar ik eens logeerde zou zeggen: ‘Dit is een mooi moment om karakter te tonen’. Doe het voor Afrika.

Edwin Schoon is tevens auteur van De Macht van de Bal, over Afrikaans voetbal en dictatuur.