In aanloop naar het WK in Zuid-Afrika wordt Oranje op de voet gevolgd. Verslaggever Edwin Schoon, die met het Nederlands elftal meereist, laat zijn licht schijnen op cruciale, ludieke en spannende ontwikkelingen rond Oranje en het aanstaande WK. Vanaf 11 mei verschijnt Laduma dagelijks. Dat zou zomaar kunnen duren tot 11 juli, de dag van de WK-finale.
Dit weekeinde ben ik, er zijn ergere dingen in het leven van een voetballiefhebber, op stap met George Weah, de Afrikaans voetballer van de Eeuw, vanwege de presentatie van mijn boek ‘De Macht van de Bal’. Het is een wonderlijke wereld van camera’s, microfoons, bewonderaars van Weah, chaos en prachtige momenten.
Zaterdag opende Weah met Edgar Davids een straatvoetbalcompetitie in Amsterdam Zuid-Oost. Het was een rumoer van jewelste, goed voor het project aldaar, K-Zone Sports, dat met zeer gedreven vrijwilligers allerlei sportactiviteiten organiseert voor kinderen die normaliter, meestal om financiële redenen, niet zomaar met sport in aanraking zouden komen. Mooi om te zien.
In Den Haag waren we, ook zaterdag, bij de landelijke Afrika Dag. Daar ging het over Weah’s ambities om president van Liberia te worden, en het komende WK. Terwijl een schare geïnteresseerden en bewonderaars naar hem luisterde, sprak hij over zijn eigen helden: Pele en Nelson Mandela. ,,Mandela ontmoeten was zo speciaal. Op het moment dat hij mij omhelsde, was het helemaal goed. Meer had ik niet te wensen. Hij noemde me Afrika’s trots,” zei Weah met een glimlach.
Hoewel dat de grijns was van een boer met kiespijn. Want wat je als journalist niet meemaakt, maar als ‘begeleider’ wel, zijn de rafelranden. Het bezoek van ‘de koning van het Afrikaanse voetbal’ kent ook ronduit pijnlijke en hilarische momenten. De kiespijn is bijvoorbeeld letterlijk te nemen. Bij aankomst in Nederland wilde hij een tandarts zien, een stifttand zat los. Het bleek een drama, gescheurde wortel. Een ingreep van tweeënhalf uur. Ik zag de naalden in zijn kaak verdwijnen. De volgende ochtend stapte hij met een gehavend gezicht in de auto om naar Den Haag te rijden, spreken was moeilijk. Maar, mooi om te zien, hij verbeet de pijn, en loodste zichzelf knap door de dag heen.
Om half zeven was het evenement met Edgar Davids in de Bijlmer voorbij, en alle cameraploegen gingen naar huis. We wandelden terug naar de auto, toen Weah opeens een tafeltennistafel zag staan. Hij keek met een blik van iemand die graag mee wil doen. En dat mocht. De tegenstander had geen idee tegen wie hij speelde. Weah, strak in pak en nog steeds met dikke wang, werd plots een fanatiek kind, en speelde of zijn leven ervan afhing. Vergat alles om zich heen. Hij verloor het potje, maar won de sympathie van een paar voorbijgangers, die verbaasd bleven staan. ,,Is dat George Weah?” Niet zo’n vreemde vraag. Wel een mooi moment. Wederom.
Deze zondag vertrekken we naar Nijmegen voor een debat in theater Lux, dan zien we deel één van de bekerfinale om vervolgens 's avonds in Amsterdam (Felix Meritis) de officiële boekpresentatie te doen. Vast weer vol mooie momenten.
Edwin Schoon is auteur van het boek 'De Macht van de Bal', over het Afrikaanse voetbal.