blogs

,,De finale winnen, dat is een absolute droom! Het is zeker mogelijk. Realistisch gezien denk ik echter dat we de kwartfinale halen. Wij zijn de kampioenen van de voorronde. Ik vrees dat we daarna ook nu weer sterven in schoonheid. Laat Spanje in 2008 tijdens het EK daarom maar als voorbeeld gelden: met schitterend voetbal kampioen worden. In welke opstelling Nederland dat gaat doen maakt me niet uit. Als iedereen die speelt dat maar met hart en ziel doet. En dat negentig minuten lang. Het is tenslotte een grote eer dat je voor je eigen land spelen mag!

Samen met mijn Italiaanse vrouw volg ik zoveel mogelijk de wedstrijden van 'onze jongens' en ook van de Italianen. Gedurende het WK hebben we een 'follow my team'-ticket van beide landen tot en met de finale. Het is helaas niet mogelijk alles van Italië te volgen, want de wedstrijden van speelronde één en drie worden op dezelfde dag gespeeld.

Relatief gemakkelijk

Ook buiten de eindrondes om bezoeken we zo vaak mogelijk het Nederlands elftal. Hoewel ik in Zwitserland woon, gaat het relatief gemakkelijk. Het programma is altijd al lang bekend en dus plannen we ver vooruit. Dat moet ook. Als je een last minute Minsk boekt, kost het al snel een paar honderd euro of franken meer. Meestal gaan we met het vliegtuig. Als we in Nederland spelen, kan ik tegelijkertijd mijn familie bezoeken en daar overnachten. Gelukkig kan ik op mijn werk zelf mijn agenda bepalen.

De mensen om me heen vinden ons fanatisme geweldig. Af en toe, na een hele slechte – meestal vriendschappelijke – wedstrijd, zoals laatst tegen de USA, denk ik zelf weleens: waar ben ik mee bezig. Maar over het algemeen overheerst de positieve indruk van het elftal en de vriendschap voor, tijdens en na de wedstrijd met de andere supporters, die we als vrienden beschouwen. De fans van de Oranjebus. De sfeer is geweldig.

Hoogtepunt, dieptepunt

Het klinkt misschien raar, maar de wedstrijd Nederland-Italië tijdens het EK 2000 was voor mij het hoogtepunt. Het resultaat was natuurlijk niet wat we gehoopt hadden, maar als supporter was het iets bijzonders. Iedereen in het stadion voelde vanaf minuut tachtig dat het niet ging lukken. Toen werd er alleen nog maar gezongen in de hoop dat het toch nog goed zou komen. Dieptepunt was de wedstrijd Nederland-Duitsland in 1990, tijdens het WK in Italië. Na het geweldige EK 1988 hoopten we natuurlijk met bijna hetzelfde elftal op een supertoernooi. Persoonlijk hoopte ik op een leuk verjaardagscadeau, want 24 juni ben ik jarig. Het werd een verschrikkelijke domper. De busreis terug naar huis duurde dan ook verschrikkelijk lang. Nu is op 24 juni Nederland-Kameroen. Ik hoop eindelijk op dubbel feest.

Wat ik wel jammer vind, is dat het contact met de jongens soms zo moeizaam gaat. Wij zijn er altijd voor ze. We zien ze vaak genoeg in hotels of op vlieghavens. Meestal worden ze afgeschermd of willen ze niet met ons praten. Als ze zich toch eens beseffen dat het zonder ons niet gaat, zouden ze misschien af en toe wat meer tijd nemen. Tegelijkertijd begrijp ik ook wel dat het niet altijd gaat en dat er een hoop idioten rondlopen die lastig zijn. En zoals het overal is: een paar idioten bepalen hoe het allemaal gaat, of in dit geval dus niet gaat.”