Eén grote gekleurde muur is het in de Amsterdam ArenA op diverse tribunes. Ditmaal niet in het gebruikelijke oranje gestoken. Het ziet vooral rood; de kleur van het trotse Turkse volk, waarvan er ruim 350 duizend een Nederlands paspoort hebben.
In groten getale zijn ze afgereisd naar de hoofdstad. Al in de treinen op weg naar het stadion zijn ze in overvloed aanwezig en bepalen ze de sfeer. Zo uitbundig zelfs, dat het lijkt alsof ze voor een WK-finale staan. Zo beschouwt Nederland, WK-finalist, het onderonsje absoluut niet. 'De laatste wedstrijd in een memorabel Oranje-jaar', zo wel. Maar toch slechts een vriendschappelijk potje en dat is voor velen net niet interessant genoeg om een kaartje voor te kopen. En dus lijkt het meer op Turkije – Nederland dan andersom.
Ook in het OnsOranjePark zijn vele Turkse invloeden. Er staat ineens een döner-kebab-wagen. Een Radio 538 DJ speelt zelfs enkele Turkse songs. 'Het lijkt wel het OnsTurkijePark', merkt één van de Nederlandse supporters op. Het is overduidelijk dat de Turken er zijn.
Ode
Orhan Ünlu is één van hen. Hij is samen met zijn zoon Yogithan bij de wedstrijd en staat te genieten van een groep Turkse fans die alweer een luidruchtige ode aan hun vaderland maakt. ,,Ik vind voetbal gewoon leuk. Maar voor de vele Turkse supporters hier is het de wedstrijd van het jaar. Het is hun thuisland dat tegen hun vaderland speelt. Dat is speciaal.”
Zo ook voor zoon Yogithan. ,,Ik ben voor Turkije”, zegt hij zonder een spoortje twijfel, al heeft hij in de zomer ook best voor Oranje gejuicht. ,,Het is toch het land waar mijn vader en moeder geboren zijn.” Tegelijkertijd hebben ze veel respect voor Nederland en Oranje. Yogithan is nog een jongeman en heeft er een klein beetje moeite mee om toe te geven dat Holland een beter elftal heeft. Zijn vader is duidelijk. ,,Het is de nummer twee van het WK. Turkije was er niet eens bij. Ik denk dat Nederland gaat winnen.”
Yogithan gaat toch maar tussen zijn gevoel en zijn verstand inzitten. ,,Het wordt gelijk.”
Volg ons ook op Twitter!