verslag ons oranje events

Bovendien zou het zomaar weer eens 22 of 32 jaar kunnen duren voordat er weer zo’n Oranjefeestje te vieren valt.

Dat besef leek er dinsdagmiddag bij iedereen. Bij de stokoude man die om half zeven met een klein rood-wit-blauw vlaggetje het museumplein afkuierde, gelukzalige blik in de ogen. Bij de drie jongens langs de Herengracht die hun billen toonden, met daarop “OR-AN-JE”. Op hun ruggen stond, in dezelfde blauwgouden letters: ‘Wij houden van...”. Maar ook de vader die zijn buitenboordmotor tot het toppunt draaide om het kleine familiebootje zo dicht mogelijk bij de spelersboot te krijgen, alvorens een alerte politieboot het oranje vaartuig resoluut de pas afsneed.

Drie koninginnendagen

Het was een volksfeest zoals zelden vertoond in de geschiedenis van de hoofdstad. Het voelde als drie Koninginnedagen tegelijkertijd, en dan nog samengebald in vier waanzinnige uren, waarin golven van enthousiasme de boot van de WK-selectie bereikten. Je zag eerst nog verbouwereerde blikken aan boord van de met oranje gerbera’s versierde open rondvaartboot. Vooral de eerste twintig minuten van de tocht, die om kwart voor drie bij de Kazerne aan de Kattenburgerstraat begon, hadden sommige voetballers nog een blik in de ogen van ‘waar hebben we dit aan verdiend?’. Ze leken te denken als de critici van Van Marwijks Oranje, vooral uit Angelsaksische en Spaanse hoek: na een verloren lelijke finale met spijkerhard spel ga je toch zeker geen feestje vieren?

Maar na het stroeve begin, Bert van Marwijk stak soms even zijn hand op naar de eerste rijen supporters op de IJ-oevers, kwam ook de ploeg los. En dat kon domweg niet anders. Wie onder dit enthousiasme en overvloedig feestgekletter nog stoïcijns kan blijven, kan zich beter onder behandeling stellen. Op Het IJ al vulden feestvierders de oevers, maar soms waren ze ver weg van de boot waar het allemaal om draaide, waar de menigte van naar schatting 600.000 mensen uren op had gewacht.

Ontroerd

Vele privévaartuigen voeren een stukje mee met het WK-team, dat de zilveren medaille in Zuid-Afrika in de zonnige hoofdstad steeds meer glans zag krijgen. Soms leidde dit tot kortstondige paniek, omdat enthousiaste feestvaarders wel erg dicht in de buurt van de spelers probeerden te komen. Een enkeling gelukte het champagne richting de spelers te spuiten, wat ze op een effectieve uitbrander van de alerte waterpolitie kwam te staan.

\Maar wanklanken waren er nauwelijks. Toen het centraal station naderde, kwamen de spelers op hun beurt ook steeds meer los. Wesley Sneijder stond op de verhoging en zwaaide met een vlag naar de wal, Maarten Stekelenburg en Rafael van der Vaart lachten met hem mee, terwijl Dirk Kuyt de spreekkoren van de menigte op de wal met een gebalde vuist beantwoordde. Alleen Van Marwijk leek wat gereserveerd, maar later bleek uit de beelden dat hij ontroerd was door alle waardering voor zijn team, dat met zijn tweede plek toch een half land mobiliseerde om mee te leven, te juichen en te treuren. “Bertje, Bertje, Bertje, Bertje” luidde een groot spandoek aan een brug. Het was slechts een van de vele uitingen van waardering aan het adres van de coach.

Oorverdovend

En toen moest het mooiste nog komen. Want Het IJ werd verlaten, en via de Brouwersgracht, stuurde de kapitein, compleet met snor en pet, de rondvaartboot richting de Herengracht. Daar bleek het feest tot dan toe slechts voorspel geweest te zijn. Vier, vijf rijen dik stonden de mensen te springen, juichen, dansen en zingen. Nog voordat de spelers in zicht waren, begon het al. De orkaan van vreugde hield aan tot de boot al bijna niet meer te zien was.

En na elke brug begon het ritueel weer opnieuw. De spelers waren nu ook meer op het publiek ingespeeld. John Heitinga gooide de inhoud van een literglas naar het publiek. Bier welteverstaan. Wesley Sneijder snoof het enthousiasme van de volle Herengracht in zich op. En Sander Boschker dronk voor een juichende kade een literglas in één keer leeg. De kade werd gek. Het gezang en gejuich waren prettiger oorverdovend dan duizenden vuvuzela’s. Na elke brug sprongen wel enkele enthousiaste oranjefans in het water.

Bengaals vuur

Langzamerhand drong tot iedereen in de boten (de spelersboot werd gevolg door een persboot en een boot met de staf en andere betrokkenen) door dat ze deze indrukken diep in hun hart moesten opslaan, om ze de rest van hun leven niet meer te vergeten. Wie dat deed kon ook niet anders dan de ontroering van de bondscoach begrijpen, die zich toch de vader van dit succes mag noemen, zonder daarbij aan de spelers voorbij te willen gaan.

Wat in het koude en slechts soms oranje Zuid-Afrika soms ongelooflijk ver weg en onvoorstelbaar leek, werd op deze historische dinsdag in Amsterdam zeer tastbaar. Het Nederlands elftal heeft, ondanks een teleurstellende finale, een groot deel van het Nederlandse volk een maand geschonken om nooit te vergeten. De boottocht door Amsterdam maakte duidelijk dat de oranjefans zich de kans hun dankbaarheid massaal en uitbundig aan het team te tonen, niet lieten ontnemen. Slechts een enkeling vroeg zich af tot welk een vreugde uitbarsting en volksoploop een wereldtitel mogelijk geleid zou hebben. Maar de roes van het gezang, alcohol en gedans deed deze overdenking vervliegen, met de rook van het Bengaals vuur waarin de rondvaartboot vol losgekomen dansende spelers verdween richting Rijksmuseum, voor de huldiging voor ruim 100.000 mensen. Een boottocht om nooit te vergeten.